|
|
 |
Index / Ardeshir Mohases
|
| Ardeshir Mohases (4584 hits) |
اردشیر محصص |
اردشیر محصص در 18 شهریورماه 1317 در رشت از مادری شاعر و پدری قاضی به دنیا آمد و در سال 1341 از دانشكده حقوق دانشگاه تهران لیسانس گرفت.
میگویند اردشیر محصص سهساله بود كه به همراه برادر بزرگترش به تماشای سریال مشهور "بلای جان نازیها" رفته بود، زمانی كه از سینما برگشت در منزل از او دربارهی داستان فیلم سوالاتی كردند و چون او نمیتوانست ماجرای فیلم را شرح دهد، آنچه را دیده بود، روی كاغذ طراحی كرد.
این نخستین طراحی محصص بود و آغاز راهی كه بعدها او را به مشهورترین طراحان ایران و جهان مبدل كرد.
محصص با اینكه از كودكی طراحی میكرد، اما سال آخر دانشكده، طراحی برای او بهعنوان حرفه و مهمترین كار زندگیاش شد.
پس از پایان تحصیلات در رشتهی حقوق، در كتابخانهی یكی از وزارتخانهها مشغول بهكار شد و یك سال تمام كتابهای آنجا را خواند، سپس استعفا داد و برای همیشه خود را وقف طراحی كرد.
همان روزها بود كه احمد شاملو سردبیر كتاب هفته شد و طرحهای وی را منتشر كرد.
محصص پس از تعطیلی كتاب هفته به روزنامهی كیهان رفت و با اینكه اكثر آثارش بهدرد نشریهی خبری نمیخورد، اما تعداد زیادی از آثار او برای چاپ خواسته شد.
سیروس طاهباز در سال 1350 نخستین مجموعه طرحهایش را با نام كاكتوس در سری دفترهای زمانه چاپ كرد.
با اردشیر و صورتكهایش، اردشیر و هوای توفانی، تشریفات، شناسنامه، لحظهها، وقایع اتفاقیه، طرحهای آزاد، كافرنامه، دیباچه و تبریكات دیگر مجموعههای چاپ شدهی اوست.
محصص در سال 1354 نمایشگاهی از آثارش را در گالری گراهام نیویورك برگزار كرد ومقدمهای در كاتالوگ نمایشگاه نوشت: "در كشور من مردم از هنرمند انتظارات زیادی دارند. در طول تاریخ هنر آیینه عقدهها، دردها و آرزوهای مردم بوده است. شعر بهعنوان سنگری درآمده كه مردم را از دشمنش حفظ میكند. با مینیاتور ایرانی دشنام دادهاند و چنگ زدهاند و با زبان و معماری و هنرهای دیگر انتقام گرفتهاند، حمله كردهاند، پناه بردهاند و به احساس راحتی رسیدهاند و موجودیتشان را ثابت كردهاند. اگر در چنین محیطی شخصی هنرش را جدی نگیرد، نهتنها مردمش بلكه خودش را از دست داده است."
وی در جایی گفته است كه كاریكاتور، هنر رپرتاژ است، یك وقایعنگاری؛ من آنچه را میبینم میكشم؛ به نظر من كاریكاتورها اسناد یك عصرند؛ همچنان كه مدارك رسمی، اعلامیههای دولتی و گزارشهای پارلمانی نیز چنیناند.
بیشتر كاراكترهای آثار محصص همیشه در حال رفتوآمد و دویدن هستند؛ خودش میگوید كه اغلب كاراكترهای آثار من در حال دویدن هستند؛ من تا چند سال پیش قادر به كشیدن حالت دو و حركت نبودم و همیشه فكر میكردم كه اگر این توانایی در من پیدا شود، قادر به هر كاری هستم. این مشكل سرانجام حل شد و حالا فكر میكنم كه این من هستم كه دارم به سوی آنچه میخواهم، میدوم. فكر میكنم كه ناخودآگاه تمام حركات و سكنات، لباس و كفشهای پرسوناژهایم را از روی خودم میكشم. چاقی و لاغری این شیطانكها هم كاملا وابستگی به رژیم غذاییام دارد! |
Ardeshir started his work as a child, drawing the characters from his mother's bedside stories. Today he is not only a prolific Iranian graphic artist, but also one of the most distinguished artists in this field.
Ardeshir was born in 1938 in Rasht in the northwest of Iran. His mother was a poetess and his father was a judge. After receiving his degrees in political science and law from the University of Tehran, he began working with Iranian and international newspapers and magazines, such as Keyhan, Ettelaat, Ayandegan, Ferdousi, The New York Times, Harpers, Jeune Afrique, and Nation.
His work has been featured in leading art magazines, such as Agraphis, Graphic Design, Graphic & Communication Arts, and he has had numerous one-man art shows in Iran, Europe, and the United States. Recently a collection of his works was purchased by the Library of the U.S. Congress to be presented in a show in the near future. Ardeshir works constantly. He takes his pen and paper everywhere he goes – even to the movie theater, nightclubs, or when he goes to see a circus. The people and daily events are a powerful source of inspiration for his works.
Ardeshir says:
I begin the morning looking at and making sketches from old pictures and photos, Persian miniatures, and old Iranian religious paintings that are full of scenes of beheadings, spears, and scimitars that drip blood on the flowers and grass on the hills in the background. I end the day drawing people in cafes, cabarets, and music halls, dancers and acrobats leaping and jumping.
I arrange my characters in the manner of the colored lights strung above the shops and streets of Iran during the festivals and religious celebrations. If a work requires color, I use the same colors that once decorated the handles of the old meat cleavers and carcasses of lambs in butcher shops.
While I'm drawing, everything I've read or heard goes around in my head. Sometimes I recall an anecdote of the famous poet of Iran, Ahmad Shamlou, related to me. It seems an Arab general, noted for his incredible strength in wielding a sword, could strike with such speed that his victims continued to fight without realizing that they were sliced in half. The general would call out to them, "If you're a man, move!" When they did, they fell into two pieces. Whenever I am involved with a drawing that isn't going the way it should and one of the characters isn't doing what I want him to, I lift my pen from the paper and say softly, "If you’re a man, move."
|
Comments 0
|
Comments 0
|
Comments 0
|
Comments 0
|
Comments 0
|
Comments 0
|
Comments 0
|
Comments 0
|
Comments 1
|
|
|
1 2 3 » Last page »
|
|
|
|
|
