این برچسب بسادگی کندنی نیست

این روزها همه چیز دارد با هم عجین میشود و تبدیل به معجونی هزار رنگ می شود.این روزها دیگر حرفی از یک نژاد خاص٬پوشش خاص٬زبان خاص و فرهنگ خاص نیست. این روزها حتی حرف ها هم یکی شده است٬فرهنگ ها هم به هم نزدیک شده٬زبان ها هم مثل هم شده اند و در آینده ای نه چندان دور همه مردم این کره خاکی به یک زبان با هم حرف میزنند.
این روزها فرقی نمی کند که تو در اینجا زندگی میکنی یا در ینگه دنیا٬در اینجا چه فکری میکنی٬چون در آنطرف زمین میتوانی کسی را پیدا کنی که مانند تو فکرمی کند.وسایل ارتباط جمعی به نهایت پیشرفت خود رسیده و جهان دهکده ای بیش نیست.دیگر حتی میترسی که اندیشه ات را با کسی در میان بگذاری که نکند آن را از کسی دیگر دزدیده ای٬این روزها زدن بر چسب بر روی آدمها آسان شده اما کندن این برچسب دیگر به این راحتی نیست.
ترس ٬ترس از شبیه بودن کارت به کار کس دیگری که حتی تا بحال اسمش را نشنیده ای و ممکن است قبل از تو کشیده باشد٬ترس از ایده ای تکراری و ترس از شبیه بودن فضایی که در آن کار کرده ای و ترس از برچسب کپی کردن٬ترس از دفاعی بی مدرک و انکار دزدیدن فکر دیگران.
آری مدتها است که اکثر دوستان کاریکاتوریست به نوعی در گیر این اتفاق شده اند و پی به آسیب های آن برده اند٬باید فکری کرد و باید راهی جست تا شباهت و کپی از هم تمییز داده شوند.بحث های زیادی تا به کنون شده و چه بسیار دوستانی که در این باب قلم فرسایی کرده اند اما تا کنون نگاه جدی به مهمترین بعد این قضیه نشده است و آن هم چیزی نیست جز آسیب هایی که پس از زدن این برچسب ایجاد میشود٬برچسبی که به خیلی از دوستان زده شد و موجبات دلسردی را ایجاد کرد و یکشبه راه چند ساله این هنرمندان را زیر سئوال برد.
بیایید فکری بکنیم و راهی بجوییم هم برای این آفت و هم برای پیدا کردن راهی متمدناننه تر و فرهنگی تر برای کندن این برچسب.

با تشکر از سایت ایران کارتون به دلیل شفاف سازی های بی غرض